Vandaag wil ik je meenemen in mijn wereld. Wie ben ik? Wat doe ik? Waar sta ik nu? En wat heeft ervoor gezorgd dat ik de dingen doe, die ik doe? Ik deel dit met jou zodat jij niet zoveel moet vallen & opstaan, zoals ik heb moeten doen.

Vandaag neem ik je mee in een bijzondere aflevering. Als je denken, voelen en doen op 1 lijn staan, ontstaat er iets magisch. Ik vind het best spannend om je dit te vertellen want ik wil helemaal niet overkomen als een Harry Potter of moet ik Hermelien zeggen die staat te zwaaien met haar toverstaf. Maar ik meen het echt: Als je 3 centra geallieerd zijn, dan word je echt een ander mens.

Perfectionisme is geen bitch. En ik meen dat. Ik ben een trotse perfectionist. Niet verontschuldigend. Niet fluisterend. Maar bewust. En tegelijkertijd is het best spannend om dit uit te spreken. Want perfectionisme wordt de dag vandaag de dag zo negatief neergezet. En ik wil daar tegenin gaan. Perfectionisme is niets negatief. Integendeel! Het is een ontzettend sterke kwaliteit.

Je hebt mensen aangenomen. Je hebt processen opgezet. Je hebt zelfs een organigram. En toch ben jij nog altijd de bottleneck. Hoe komt dat?

Je legt nog steeds alles met handen en voeten uit. Je controleert het werk. Je doet de helft toch zelf. Je ergert je, maar zegt niets. En dan vraag je je af waarom je team niet zelfstandig wordt.

Je hebt geen team-probleem. Je hebt een rol-probleem. Een team aansturen is geen extensie van uitvoeren — het is een ander vak. En dat vak heeft niemand jou geleerd.

“Hoe goed ken jij je eigen valkuilen?

En nee - ik bedoel niet je sterktes.

Je valkuilen.”

“Want dat is precies wat je níet ziet en wat je team wél voelt.

We denken graag dat we onszelf kennen. Dat we weten hoe we overkomen - hoe we leiden, hoe we luisteren, wat we uitstralen.

Maar er zit een verschil tussen wie je dénkt te zijn… en wie je team elke dag ervaart.

En in dát verschil zit je grootste blinde vlek.

Niet je fouten. Niet je zwaktes.

Maar de patronen die je zélf niet ziet en die de mensen rond jou allang aanvoelen.

Daar gaat deze aflevering over.

Over de kant van leiderschap waar je liever niet naar kijkt.

Over waarom je sterkste eigenschap tegelijk je grootste valkuil kan zijn.

En over één simpele vraag - eentje die je deze week aan je team kan stellen - waardoor je jezelf plots ziet zoals zíj je zien.”

“Blijf luisteren. Dit wordt even oncomfortabel. En precies daarom de moeite.”